Maandagmorgen 14 mei begint mijn dag vroeg als altijd. Er rolt er een google alert in mijn mailbox: drie doden bij een ongeluk op de N241, w.o. een 26-jarige man uit Schagen. Onwillekeurig stokt mijn adem. Mijn zoon is 26 en woont in Schagen. Je weet dat er niets is, want als er iets met één van mijn kinderen zou zijn, krijg ik de jobstijding in no time. Toch bel ik hem. Voice-mail. Voor mijn doen serieus klets ik enkele woorden. Nog geen halve minuut later meldt mijn mobiel zich. Het geluid van de stem van mijn zoon is een cadeautje.

Hij blijkt ze te kennen, de 24-jarige vrouw en de 26-jarige man. Hij noemt hun namen die pas later deze week in de kranten verschijnen. Inmiddels zijn we vier doden verder. Het is te gemakkelijk om die ontzettende rotweg die N241 heet de schuld te geven. Daarvoor is het ongeluk veel te ernstig. Het was een oude auto, vertelt mijn zoon. Een Hyundai Excel, geloof ik. Als ik lees dat de auto in twee delen is gebroken, weet ik al genoeg. De rijsnelheid was hoog, veel te hoog. Als ik later ergens lees dat er een ‘levensgevaarlijk’ gootje langs de weg loopt, begrijp ik die opmerking wel. Je wilt de schuld niet bij de jonge vrouw leggen die de auto bestuurde. Logisch. Denk eens aan de ouders die niet alleen kapot zijn van hun dode kind, maar die moeten leven met de gedachte dat hetzelfde kind ook nog het leven van drie andere mensen beëindigde. Wat er in de hoofden van een vader en moeder omgaat, kunnen zij zélf niet eens beschrijven.

De rotweg die N241 heeft weer vier doden in zijn asfalt gekerfd. Ik ken de weg al tientallen jaren. Het is een waardeloze weg, een dodenweg zoals ze vroeger werden aangelegd en voortbestaan omdat er geen alternatief is. Hoe veilig je een weg ook aanlegt, hoge snelheden elimineren alles. Een auto breekt niet in twee delen bij een botsing met een snelheid van tachtig kilometer per uur. Je kunt een auto corrigeren als er een wiel in een geultje komt. Je komt ook doorgaans alleen maar in dat geultje terecht als je te hard rijdt. Gepraat achteraf . Eén geweldige klap, een vuurzee en paniek maakten plaats voor iets wat er niet had mogen zijn: de rimpelloze vijver van de dood. Het absolute niets.